Korea Północna finansuje zbrojenia z pracy robotników wysyłanych za granicę

Według najnowszego raportu Wielostronnego Zespołu ds. Monitorowania Sankcji (MSMT) działającego przy ONZ, około 100 tysięcy północnokoreańskich robotników pracuje za granicą. Zyski z ich pracy stanowią kluczowe wsparcie dla programu zbrojeniowego reżimu w Pjongjangu.

Pomimo wyznaczonego na 2019 rok terminu repatriacji, wynikającego z rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2397, szacuje się, że co najmniej 17 państw nadal przyjmuje pracowników z Korei Północnej. Działania te wygenerowały w 2025 roku od 450 mln do 800 mln dolarów, które zostały przeznaczone na finansowanie nielegalnych programów broni jądrowej oraz rakiet balistycznych.

Sytuacja w Rosji i Chinach

Pod koniec 2025 roku w Rosji przebywało od 15 tys. do 30 tys. obywateli KRLD, z których część jest zatrudniona przy produkcji wojskowych bezzałogowców. W celu ukrycia rzeczywistego statusu tych osób, władze w Moskwie miały stworzyć specjalny program wiz studenckich.

Średnie roczne zarobki koreańskiego pracownika w Rosji wynoszą około 7,5 tys. dolarów, przy czym miesięczne wynagrodzenie w tym kraju bywa nawet pięciokrotnie wyższe niż w Chinach. Z kolei w Chińskiej Republice Ludowej przebywa obecnie od 20 tys. do 70 tys. obywateli Północy. Mimo że w latach 2023–2025 odesłano stamtąd od 10 tys. do 20 tys. osób, między styczniem 2025 r. a styczniem 2026 r. przybyło tam około 10 tys. nowych pracowników.

Warunki pracy i represje

Reżim w Pjongjangu konfiskuje nawet 90 proc. zarobków zagranicznych robotników. W niektórych przypadkach kwota pobierana przez państwo przewyższa faktyczne dochody, co wpędza pracowników w długi wobec własnego rządu.

Władze Korei Północnej stosują rygorystyczną kontrolę nad zatrudnionymi, ograniczając ich kontakty z otoczeniem w celu zapobiegania ucieczkom. W przypadku dezercji, wobec rodzin pozostawionych w ojczyźnie stosowane są represje.

Mechanizm kontroli sankcji

Wielostronny Zespół ds. Monitorowania Sankcji (MSMT) to organ powołany w październiku 2024 roku przez 11 państw, w tym Stany Zjednoczone oraz Koreę Południową. Jego zadaniem jest monitorowanie naruszeń sankcji nałożonych przez ONZ, po tym jak Rosja zawetowała działanie poprzedniego mechanizmu monitorującego.