Wyroki w sprawie utonięcia harcerza w Jeziorze Ośno: skazano drużynowego i ratownika

Sąd Rejonowy w Wolsztynie skazał 21-letniego drużynowego Marka G. na karę roku więzienia w zawieszeniu na trzy lata. Drugi oskarżony, 19-letni ratownik WOPR Igor K., otrzymał karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, również w zawieszeniu na trzyletni okres próby. Dodatkowo sąd orzekł wobec obu mężczyzn pięcioletni zakaz zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją i opieką nad małoletnimi. Igor K. został ponadto oddany pod dozór kuratora.

Wyrok zapadł na pierwszej rozprawie, która odbyła się we wtorek 29 września 2026 roku. Choć proces toczył się za zamkniętymi drzwiami, informację o rozstrzygnięciu przekazała w środę rano Katarzyna Błaszczak z biura prasowego Sądu Okręgowego w Poznaniu. Orzeczenie sądu nie jest jeszcze prawomocne.

Okoliczności tragicznego zdarzenia

Do wypadku doszło 24 lipca 2025 roku podczas obozu harcerskiego zorganizowanego przez Okręg Dolnośląski ZHR w miejscowości Wilcze w powiecie wolsztyńskim. W trakcie nocnej próby na stopień „ćwika” uczestnik obozu miał przepłynąć 500 metrów wpław, będąc ubranym w pełne umundurowanie i obuwie. W trakcie wykonywania zadania nastolatek zniknął pod wodą.

Ciało chłopca odnaleziono około godziny 5.30 rano po nocnej akcji poszukiwawczej z udziałem straży pożarnej z Wolsztyna, Kościana i Poznania. Według ustaleń śledztwa Marek G. oraz Igor K. podczas przeprowadzania próby pozostawali na pomoście i nie zapewnili podopiecznemu odpowiedniej asekuracji. Podjęte przez nich próby pomocy okazały się nieskuteczne.

Przebieg procesu i postawy oskarżonych

Rozprawa przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie odbyła się z wyłączeniem jawności. Sędzia Łukasz Sozański podjął taką decyzję na wniosek obrońcy jednego z oskarżonych oraz pełnomocnika rodziny pokrzywdzonego, motywując ją ważnym interesem prywatnym pokrzywdzonego.

Dziennikarz „Gazety Wyborczej” relacjonujący sprawę zauważył, że sam fakt niechęci oskarżonych czy pokrzywdzonych do rozgłosu nie stanowi wystarczającej przesłanki do wyłączenia jawności, gdyż w takim przypadku znaczna część procesów toczyłaby się bez udziału publiczności.

Prokuratura informowała, że Marek G. przyznał się do niezapewnienia należytego bezpieczeństwa, natomiast Igor K. potwierdził swój udział w wydarzeniu, ale nie uznał winy. Obaj mężczyźni wyrazili skruchę i uzyskali przebaczenie od rodziców tragicznie zmarłego chłopca.