Odkrycie śladów krwi w skamieniałych kościach dinozaura sprzed 115 mln lat

Międzynarodowy zespół badaczy kierowany przez profesor Kliti Grice z Curtin University w Australii przeprowadził analizę szczątków dinozaura drapieżnego z gatunku Aratasaurus museunacionali.

Skamieniałości, które od 2008 roku były przechowywane w Narodowym Muzeum Brazylii, pochodzą z obszaru dzisiejszego stanu Ceará w północno-wschodniej Brazylii.

Wyniki badań opublikowane na łamach czasopisma „Proceedings of the National Academy of Sciences” wskazują na obecność struktur przypominających czerwone krwinki w kanałach kostnych kończyny tylnej zwierzęcia.

Analiza chemiczna śladów biologicznych

Naukowcy zastosowali szereg zaawansowanych technik badawczych, w tym mikroskopię elektronową, spektroskopię ramanowską oraz spektrometrię mas.

Dzięki tym metodom w skamieniałych strukturach zidentyfikowano ślady hemu, czyli związku organicznego zawierającego żelazo, który odpowiada za transport tlenu w organizmach żywych.

Badacze wykazali również obecność aminokwasów związanych z kolagenem, kluczowym białkiem budującym kości.

Autorzy podkreślają, że nie odnaleźli nienaruszonej krwi czy hemoglobiny, lecz mineralne i molekularne ślady dawnej biologii, które zachowały się w procesie fosylizacji.

Charakterystyka badanego osobnika

Analizy wykazały, że szczątki należały do młodego drapieżnika z grupy teropodów.

Badany osobnik miał około 4 lata, mierzył ponad 3 metry i ważył około 34 kg.

Gatunek Aratasaurus museunacionali został oficjalnie opisany w 2020 roku, a jego szczątki odkryto pierwotnie w 2008 roku w kopalni gipsu.

Nowe perspektywy w paleontologii

Odkrycie to kwestionuje dotychczasowe przekonania, jakoby tkanki biologiczne ulegały całkowitemu rozkładowi w krótkim czasie po śmierci zwierzęcia.

Zdaniem profesor Kliti Grice, badania te zachęcają do weryfikacji granic przetrwania informacji molekularnych.

Uzyskane wyniki mogą w przyszłości pomóc w zgłębianiu wiedzy na temat metabolizmu, fizjologii oraz ewolucji krwi u wymarłych gatunków, a także pozwolić na lepsze zrozumienie warunków, w jakich możliwe jest zachowanie biomolekuł w zapisie kopalnym.