Wyroki w sprawie utonięcia harcerza w Jeziorze Ośno: skazano drużynowego i ratownika

Sąd Rejonowy w Wolsztynie uznał winę oskarżonych i skazał 21-letniego drużynowego Marka G. na karę roku więzienia w zawieszeniu na trzy lata. Drugi oskarżony, 19-letni ratownik WOPR Igor K., otrzymał karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, również w zawieszeniu na trzyletni okres próby. Dodatkowo sąd orzekł wobec obu mężczyzn pięcioletni zakaz zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, a Igor K. został ponadto oddany pod dozór kuratora.

Wyrok zapadł na pierwszej rozprawie, która odbyła się we wtorek 29 września 2026 roku z wyłączeniem jawności. Proces toczył się za zamkniętymi drzwiami na wniosek obrońcy i pełnomocnika pokrzywdzonych, a decyzję o utajnieniu uzasadniono ważnym interesem prywatnym pokrzywdzonego. Choć proces toczył się za zamkniętymi drzwiami, informację o rozstrzygnięciu przekazała w środę rano przedstawicielka Sądu Okręgowego w Poznaniu. Orzeczenie sądu nie jest jeszcze prawomocne.

W procesie przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie obecna była prokurator Magdalena Kasprzak, która nie sprzeciwiła się wnioskom o wyłączenie jawności. Sędzia Łukasz Sozański uzasadniał decyzję o utajnieniu ważnym interesem prywatnym pokrzywdzonego, wskazując, że nie chciałby on obecności mediów, podczas gdy licznie zgromadzeni dziennikarze powoływali się na konstytucyjną jawność rozpraw oraz społeczny wymiar sprawy dotyczącej obozów ZHR.

Okoliczności tragicznego zdarzenia nad Jeziorem Ośno

Do wypadku doszło 24 lipca 2025 roku podczas obozu harcerskiego zorganizowanego przez Okręg Dolnośląski ZHR w miejscowości Wilcze w powiecie wolsztyńskim. Uczestnikiem obozu był 15-letni Dominik, pochodzący z Witoszowa Dolnego koło Świdnicy. W trakcie nocnej próby na stopień „ćwika” uczestnik obozu miał przepłynąć 500 metrów wpław przez Jezioro Ośno, będąc ubranym w pełne umundurowanie i obuwie. W trakcie wykonywania zadania nastolatek zniknął pod wodą.

Ciało chłopca odnaleziono około godziny 5.30 rano po nocnej akcji poszukiwawczej z udziałem straży pożarnej z Wolsztyna, Kościana i Poznania. Śledczy uznali, że zastosowane środki bezpieczeństwa były niewystarczające, a chłopak nie był połączony z asekurującymi liną ani wyposażony w bojkę, przy czym zastrzeżenia budziło także przygotowanie łodzi ratunkowej.

Przebieg procesu i postawy oskarżonych

Rozprawa przed Sądem Rejonowym w Wolsztynie odbyła się z wyłączeniem jawności na wniosek obrońcy jednego z oskarżonych oraz pełnomocnika rodziny pokrzywdzonego, motywując ją ważnym interesem prywatnym pokrzywdzonego.

Dziennikarz „Gazety Wyborczej” relacjonujący sprawę zauważył, że sam fakt niechęci oskarżonych czy pokrzywdzonych do rozgłosu nie stanowi wystarczającej przesłanki do wyłączenia jawności, gdyż w takim przypadku znaczna część procesów toczyłaby się bez udziału publiczności.

Prokuratura informowała, że Marek G. przyznał się do niezapewnienia należytego bezpieczeństwa, natomiast Igor K. potwierdził swój udział w wydarzeniu, ale nie uznał winy. Obaj mężczyźni wyrazili żal i skruchę oraz doszło do pojednania z rodzicami zmarłego chłopca.

Wyrok w tej sprawie nie rozwiał wielu pytań. Wątpliwości budzi zwłaszcza zakres wiedzy władz związku na temat przebiegu egzaminów oraz standardy bezpieczeństwa obowiązujące podczas wyjazdów organizowanych przez ZHR, choć oficjalnie śledczy nie doszukali się zaniedbań systemowych.