Zmarła Barbara Tokarska "Jola". Uczestniczka Powstania Warszawskiego miała 102 lata

Barbara Tokarska, z domu Tyszkiewicz, urodziła się 31 lipca 1924 roku w Borysławiu w ówczesnym województwie lwowskim. W 1942 roku zdała tajną maturę, co pozwoliło jej rozpocząć konspiracyjne studia w Szkole Głównej Handlowej. W czasie Powstania Warszawskiego służyła jako sanitariuszka w pułku „Baszta” Armii Krajowej, prowadząc działania na terenie Mokotowa.

Służbę rozpoczęła w punkcie sanitarnym przy ulicy Czerniakowskiej, niosąc pomoc rannym pod ostrzałem i transportując ich dorożką do szpitala. Po przedostaniu się na Górny Mokotów dołączyła do kompanii O-2 pułku „Baszta”, pracując w punktach sanitarnych przy ulicach Czeczota i Szustra (obecnie Jarosława Dąbrowskiego) oraz w reducie „Alkazar”.

Ranny pod ostrzałem i praca w szpitalach polowych

Podczas uroczystego posiłku w bastionie przy alei Niepodległości 117/119, który odbył się 15 sierpnia 1944 roku, teren został zaatakowany przez niemieckie czołgi typu Tygrys. Podczas ucieczki do schronu Barbara Tokarska została raniona odłamkami. Po opatrzeniu ran na punkcie sanitarnym przy ulicy Szustra, trafiła na leczenie do szpitala prowadzonego przez siostry elżbietanki.

Po powrocie do zdrowia wróciła do służby w szpitalu polowym przy ulicy Misyjnej. Opiekowała się tam ciężko rannymi, pozostając z obłożnie chorymi pacjentami nawet w trakcie nalotów i bombardowań.

Kariera po wojnie i upamiętnienie

Po zakończeniu działań wojennych kontynuowała edukację, uzyskując tytuł magistra nauk ekonomicznych na Akademii Handlowej w Poznaniu oraz stopień doktora na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Za swoją postawę w czasie wojny i działalność społeczną została odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej (1995), Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1995), a w 2025 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz medalem „Pro Bono Poloniae”. Została awansowana do stopnia porucznika, a następnie kapitana Wojska Polskiego.

Barbara Tokarska podkreślała, że mimo powstańczych doświadczeń, w powojennym życiu skupiała się na karierze zawodowej i rodzinie, nie żyjąc wyłącznie wspomnieniami z czasu walk.