Potwierdzenie śmierci rosyjskiego dowódcy

Śmierć generała majora Antona Grunisa została oficjalnie potwierdzona przez stronę rosyjską. Informację przekazał między innymi Apti Ałaudinow, dowódca czeczeńskich sił specjalnych Achmat i zastępca szefa Głównego Zarządu Wojskowo-Politycznego Sił Zbrojnych Rosji. Wcześniej doniesienia o śmierci wojskowego publikowały rosyjskie kanały wojskowe oraz media niezależne.

Rosyjskie propagandowe agencje prasowe potwierdziły doniesienia o zgonie dowódcy, powołując się na wewnętrzne źródła w samej brygadzie, a o sprawie informował również niezależny portal ASTRA oraz kanały społecznościowe absolwentów rosyjskich szkół wojskowych na Telegramie.

Okoliczności, dokładna data oraz miejsce śmierci oficera pozostają niejasne. Rosyjskie źródła nie przedstawiły szczegółów zdarzenia, a pojawiające się w przestrzeni publicznej wersje wydarzeń różnią się w zależności od strony przekazującej informacje.

Dowódca Sił Systemów Bezzałogowych SZU Robert Browdi, posługujący się pseudonimem Madziar, ogłosił, że Grunis zginął 12 września 2026 roku w obwodzie donieckim wskutek uderzenia ukraińskiego drona, dodając, że był on siódmym wysokiej rangi rosyjskim oficerem wyeliminowanym przez tę formację.

Kulisy sławy i medialne meldunki dla Kremla

Szeroką rozpoznawalność Grunis zyskał w lipcu, gdy podczas połączenia wideo osobiście informował Władimira Putina o rzekomym całkowitym opanowaniu Kostiantynówki w obwodzie donieckim, o którą walki trwały od października 2025 roku. Rosyjski przywódca chwalił wówczas dowódcę, mówiąc publicznie o jego pochodzeniu i sposobie prowadzenia działań bojowych. Przekaz ten nie odzwierciedlał jednak rzeczywistej sytuacji na froncie, gdyż ukraińskie dowództwo oraz późniejsze komunikaty rosyjskiego resortu obrony potwierdzały, że walki o miasto nadal trwają.

Pod koniec sierpnia, w dniach 27-28 sierpnia, minister obrony Rosji Andriej Biełousow przyznał Grunisowi Złotą Gwiazdę Bohatera Rosji. Odznaczenie przyznano mu za odwagę i bohaterstwo wykazane podczas wykonywania obowiązków wojskowych na froncie.

Przebieg służby i wcześniejsze konflikty

Anton Grunis urodził się w Kazaniu w 1979 roku i ukończył Kazańską Suworowską Szkołę Wojskową w 1996 roku, nie mając jeszcze 17 lat, a także Moskiewską Wyższą Szkołę Dowódczą. W trakcie swojej kariery wojskowej brał udział w operacjach w Czeczenii, przeciwko Gruzji, aneksji Krymu w 2014 roku oraz rosyjskiej interwencji w Syrii. Po przejściu do rezerwy w 2021 roku powrócił do służby po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w 2022 roku.

Jednostka kierowana przez tego oficera wywodzi się z formacji powołanych w 2014 roku w Donbasie. Następnie te oddziały połączono z regularną armią Federacji Rosyjskiej, włączając je najpierw do 2. Korpusu Armijnego, a docelowo do struktury 3. Gwardyjskiej Armii Ogólnowojskowej podlegającej Południowemu Okręgowi Wojskowemu. Formacja ta brała udział w działaniach bojowych w rejonie Bachmuta, Kostiantynówki oraz Czasiw Jaru.