Kulisy kontrowersyjnej umowy PKOl z upadłą giełdą Zondacrypto i przejęcia wizerunku olimpijczyków

Sponsor zyskał prawo do modyfikowania nagrań i zdjęć oraz łączenia ich z dowolną grafiką i tekstem. Z tych uprawnień mogło korzystać siedem spółek z grupy Zondacrypto oraz współpracujące z nią agencje reklamowe i wydawnictwa. Co istotne, po wygaśnięciu umowy sponsor nie musiał usuwać opublikowanych wcześniej materiałów z wizerunkami sportowców.

Umowa zawierała zapisy, zgodnie z którymi PKOl zapewniał, że zawodnicy nie będą wysuwać roszczeń wobec sponsora. W przypadku wystąpienia przez olimpijczyków z jakimikolwiek roszczeniami, to PKOl miał pokryć wszelkie koszty finansowe z tym związane. Mecenas Jarosław Chałas, który przeanalizował dokument, podkreślił, że rozwiązanie to przerzuca całe ryzyko finansowe sporu na komitet, zabezpieczając jednocześnie interesy sponsora.

Sportowcy mieli otrzymywać wynagrodzenie w tokenach TMPL i ZND, a także czerpać zyski z 50-procentowego udziału w przychodach netto ze sprzedaży tokenów firmowanych godłem olimpijskim. Po upadku giełdy w kwietniu 2026 roku, wiele obiecanych zawodnikom premii w tokenach nie zostało zrealizowanych w obiecywanej formie, a ryzyko wahań kursowych zgodnie z umową spoczywało na sportowcach i komitecie.

Komitet zobowiązał się do przekazywania sponsorowi co miesiąc danych osób obserwujących profil TeamPL na Facebooku za pomocą narzędzia Custom Audiences. Partnerstwo obejmowało również wykorzystywanie kodów QR w Centrum Olimpijskim oraz oferowanie bonusów w kryptowalucie za użycie specjalnych kodów promocyjnych, co miało na celu budowanie lejka sprzedażowego dla platformy Zondacrypto.

Umowa została zawarta z czeską spółką Expofer Servis House s.r.o. z Ostrawy, działającą w imieniu Zondacrypto, a podpisali ją Radosław Piesiewicz oraz sekretarz generalny PKOl Marek Pałus. Część członków zarządu PKOl, w tym Krzysztof Wiłkomirski i Piotr Pustelnik, otwarcie krytykuje sposób działania prezesa, twierdząc, że był on pomijany w procesie decyzyjnym. Członkowie zarządu wskazują, że PKOl stał się wydmuszką, a decyzje podejmowano w atmosferze ukrywania istotnych informacji przez ponad pół roku.

Dodatkowym narzędziem kontroli sponsora była kara w wysokości 50 tys. euro za każdą wypowiedź publiczną lub prywatną, która mogłaby zaszkodzić reputacji projektu. Klauzula ta obowiązywała także po ustaniu umowy i nie była ograniczona czasowo. Ewentualne rozwiązanie kontraktu przed czasem bez prawomocnego wyroku sądu wiązałoby się z koniecznością zapłaty miliona euro kary.