Nie żyje Stanisław Szelc. Legendarny satyryk i głos Studia 202 miał 83 lata

Stanisław Szelc urodził się 2 stycznia 1943 roku i przez dekady był silnie związany z życiem kulturalnym Wrocławia. Swoją drogę artystyczną zaczynał między innymi w Teatrze Kalambur, a szeroką popularność zyskał jako członek Kabaretu Elita oraz współtwórca kultowego programu rozrywkowego Studio 202 w Polskim Radiu Wrocław.

Do zespołu Studio 202 dołączył pod koniec lat 70. na zaproszenie Andrzeja Waligórskiego. Na antenie radiowej występował w popularnych słuchowiskach, takich jak „Z pamiętnika młodej lekarki”, w którym partnerowała mu Ewa Szumańska, oraz w „Rycerzach”, gdzie wcielał się w postać Onufrego Zagłoby.

Artysta był także autorem serii skeczy radiowych pod tytułem „Chłop i baba”. Na podstawie tego cyklu powstał później serial telewizyjny emitowany w Programie II TVP.

Praca w telewizji i filmie

Dorobek twórczy Stanisława Szelca wykraczał poza radio i scenę kabaretową. Artysta pojawiał się w produkcjach ekranowych, takich jak „Świat według Kiepskich”, „Kler” oraz „Badziewiaki”.

Szelc miał również doświadczenie jako prowadzący programy telewizyjne. Wraz z innymi członkami Kabaretu Elita współprowadził teleturniej „Tele PRLe”, a w TV Polonia prowadził polonijny program „Ludzie listy piszą”.

Odznaczenia i wspomnienia

Za swój wkład w rozwój kultury Stanisław Szelc był wielokrotnie honorowany. W 2009 roku otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2023 roku przyznano mu Złotą Odznakę Honorową Wrocławia.

Artystę wspomnieli przedstawiciele władz miasta. Były prezydent Wrocławia Bogdan Zdrojewski określił go jako postać kluczową dla lokalnej satyry, podkreślając jego wrażliwość i ciepło w relacjach z ludźmi. Prezydent Jacek Sutryk w mediach społecznościowych wyraził zaszczyt z powodu znajomości z artystą, zaznaczając, że Wrocław bez niego nie będzie już taki sam.

Przed laty w rozmowie z Arturem Andrusem Szelc przyznał, że planował zostać fryzjerem. Po nieudanych egzaminach do szkoły teatralnej w Łodzi rozpoczął studia polonistyczne, które ukończył dopiero po 10 latach z uwagi na częste usuwanie z uczelni spowodowane zaangażowaniem w działalność Teatru Kalambur.