Karol Nawrocki o planie Polski na szczyt G20. Trzy propozycje dla Trójmorza

W grudniu w Miami odbędzie się szczyt przywódców państw grupy G20, w którym weźmie udział Polska. Prezydent Karol Nawrocki podczas poniedziałkowego spotkania z przedsiębiorcami z regionu Trójmorza pod hasłem „Polska. Siła Trójmorza w G20” zapowiedział, że celem Polski jest reprezentowanie interesów całego regionu liczącego 13 państw.

Nawrocki ocenił, że choć gospodarki państw Trójmorza osiągnęły w ubiegłym roku łączną wartość ponad 6,4 biliona dolarów, ich wpływ polityczny i gospodarczy wciąż nie odzwierciedla tego potencjału. Prezydent wskazał, że obecność w G20, wspierana przez amerykańskich sojuszników, ma stanowić początek długofalowej współpracy międzynarodowej.

Trzy filary polskiej propozycji

Prezydent przedstawił trzy konstruktywne propozycje, które Polska zamierza wnieść do agendy spotkania G20, odrzucając przy tym powrót do neoliberalnych modeli rozwoju opartego na dzikiej prywatyzacji. Wskazał, że polskie doświadczenia w łączeniu wolności gospodarczej ze społeczna solidarnością mogą być cennym wzorcem dla państw Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej.

Pierwsza propozycja dotyczy inwestycji zagranicznych opartych na modelu FDI+. Nawrocki postuluje, by inwestycje nie były mierzone wyłącznie wielkością kapitału, lecz także transferem technologii, zaangażowaniem lokalnych dostawców oraz tworzeniem centrów badawczo-rozwojowych, co pozwoliłoby na pozostawienie większej części wartości dodanej w kraju przyjmującym inwestycje.

Drugim kluczowym obszarem jest demografia. Prezydent wskazał na wyzwania związane ze starzeniem się społeczeństw oraz odpływem talentów. Wskazał na potrzebę wyboru modelu wspólnotowego, opartego na odpowiedzialności za rodzinę i następne pokolenia, zaznaczając, że rozwój technologii, takich jak sztuczna inteligencja, powinien służyć człowiekowi.

Trzecia propozycja skupia się na bezpieczeństwie energetycznym poprzez dywersyfikację źródeł i kierunków dostaw oraz budowę infrastruktury transgranicznej. Nawrocki podkreślił konieczność rezygnacji z uzależnienia od jednego dostawcy, zaznaczając, że transformacja energetyczna musi uwzględniać możliwości społeczne i gospodarcze każdego państwa.