Czy sztuczna inteligencja staje się współczesną religią, obiecującą rozwiązanie problemów śmiertelności i samotności? Tomasz Terlikowski oraz prof. Aleksandra Przegalińska dyskutują o tym, gdzie kończy się rola technologii jako narzędzia, a zaczyna próba zastąpienia fundamentów ludzkiej egzystencji.
Transparentność
Poniższe publikacje były podstawą opracowania artykułu.
Religia i technologia nie muszą być ze sobą w konflikcie, co potwierdza historia chrześcijaństwa, które wielokrotnie adaptowało rewolucje komunikacyjne, od druku po współczesne media. Dzisiaj podobne wyzwanie dotyczy sztucznej inteligencji. Tomasz Terlikowski podkreśla, że choć Kościół może korzystać z nowoczesnych narzędzi, powinien zachować ostrożność, by technologia nie zastępowała tego, co kluczowe w życiu – bezpośredniej relacji i cielesności.
Ta granica staje się coraz trudniejsza do wyznaczenia w dobie rozwoju zaawansowanych rozwiązań cyfrowych. AI już teraz pomaga duchownym w tworzeniu kazań czy prowadzeniu modlitw, a przyszłościowe roboty mogą pełnić rolę towarzyszy dla osób samotnych i starszych. Ekspert zaznacza jednak, że technologia powinna jedynie wspierać człowieka, a nie być dla niego pełnym zastępstwem w kontaktach międzyludzkich.
Dyskusja o sztucznej inteligencji dotyka także kwestii ostatecznych, w tym marzeń o nieśmiertelności. Prof. Aleksandra Przegalińska wskazuje na kriogenikę jako przykład dążenia do technicznego przezwyciężenia biologicznych ograniczeń. W ocenie Terlikowskiego, z perspektywy chrześcijańskiej śmierć nie jest jedynie techniczną usterką, którą należy naprawić, lecz nieodzownym elementem ludzkiej drogi.
Coraz bardziej realnym scenariuszem staje się cyfrowe życie po śmierci, realizowane poprzez chatboty imitujące zmarłych na podstawie ich danych i nagrań. Terlikowski ostrzega, że takie narzędzia mogą dawać złudne nadzieje oraz komplikować naturalny proces przeżywania żałoby. Podkreśla, że w świecie zdominowanym przez zaawansowane algorytmy, tym, co najbardziej istotne w człowieku, może okazać się nie nasza inteligencja, lecz właśnie nasza kruchość.