Andrzej Wielowieyski nie żyje. Opozycjonista i polityk miał 98 lat

Andrzej Wielowieyski zmarł w wieku 98 lat w sobotę 29 sierpnia w swoim rodzinnym domu w warszawskiej Falenicy, będąc otoczonym przez bliskich. Informację o jego śmierci przekazała córka, dziennikarka Dominika Wielowieyska, a potwierdziła ją redakcja miesięcznika „Więź”, z którą zmarły był związany przez wiele lat.

„Andrzej Wielowieyski umarł. Bardzo smutno... Ostatni z wielkich Ojców naszej demokracji. R.I.P.” – napisał na Facebooku Jacek Michałowski, były szef Kancelarii Prezydenta.

Droga zawodowa i działalność w opozycji

Urodzony 16 grudnia 1927 roku w Warszawie, Wielowieyski aktywnie uczestniczył w życiu publicznym już w okresie II wojny światowej, kiedy to jako nastolatek walczył w oddziale partyzanckim Armii Krajowej. Po wojnie ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1947 roku, po czym podejmował pracę m.in. w Ministerstwie Finansów oraz Miejskiej Komisji Planowania Gospodarczego.

Przez dekady był kluczową postacią środowisk katolickich, współtworząc warszawski Klub Inteligencji Katolickiej, w którym pełnił funkcje wiceprzewodniczącego i sekretarza. Angażował się także w prace międzynarodowego ruchu intelektualistów „Pax Romana” oraz redakcji miesięcznika „Więź”.

Kluczowa rola w Solidarności

W 1980 roku został ekspertem Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, a następnie doradcą Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W kolejnych latach pełnił funkcję kierownika ekspertów „Solidarności” w Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych oraz członka Prymasowskiej Rady Społecznej.

Jako bliski doradca Lecha Wałęsy odegrał znaczącą rolę w przygotowaniach do Okrągłego Stołu, biorąc czynny udział w obradach jako ekspert ds. gospodarki i polityki społecznej. Był również współorganizatorem sztabu „Solidarności” podczas wyborów w 1989 roku.

Kariera polityczna w wolnej Polsce

W czerwcu 1989 roku został wybrany do Senatu I kadencji, gdzie był wicemarszałkiem oraz wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W kolejnych latach zasiadał w Sejmie, a w 2001 roku powrócił do izby wyższej parlamentu. W latach 2008–2009 sprawował mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego, zastępując zmarłego Bronisława Geremka.

W 2011 roku prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego. Pozostawił siedmioro dzieci, 25 wnucząt oraz 31 prawnucząt.